Introduction

         ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยมีความฝันในวัยเด็ก ผมซึ่งมีความฝันที่อาจจะคล้ายๆกับเด็กวัยรุ่นทั่วไปในสมัยนั้นและสมัยนี้ ผมอยากจะตีแผ่อดีตในวัยเรียนของพวกผม ที่ได้ตั้งวงดนตรีดาดๆที่ไม่มีอะไรเลยให้เป็นที่รู้จักในคนกลุ่มเล็กๆ ด้วยหยาดเหงื่อ และพลังสมองของพวกเรา เราคิดจะทำมันให้ดียิ่งขึ้นจากที่รู้จักในกลุ่มเล็กให้เป็นที่รู้จักในคนกลุ่มใหญ่ๆ 


แม้ความฝันอันนั้นยังคงไม่สำเร็จในตอนนี้ แต่มันได้ให้สิ่งดีๆกับผมมากมาย ทำให้ได้รู้จักเพื่อนดีๆ และประสบการณ์ดีๆในชีวิตที่อาจจะหาไม่ได้ถ้าวันนั้นคุณไม่ได้เริ่มต้นที่จะทำมัน ผมศรัทธาในตัวเองเสมอว่าไม่มีอะไรที่ผมจะทำไม่ได้ถ้าผมไม่ได้เริ่มที่จะทำมัน ความสนุกของงานมันต้องเริ่มจากศูนย์ ไม่ใช่เริ่มจากหนึ่งร้อย เปรียบเสมือนกับเกมส์ที่คุณเล่นถ้าคุณใช้สูตรโกงตั้งแต่แรก มันจะมีค่าอะไรถ้าคุณไม่ได้ลองเรียนรู้ด้วยตัวคุณเอง
คุณจะภูมิใจแล้วหรือที่ได้ชนะมันโดยไม่ได้ใช้ความสามารถของตัวเอง


บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของความฝัน

       ณ รร.อัสสัมชัญ บางรัก สมัยนั้นผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมที่สาม บ่ายวันหนึ่งในขณะนั้นผมกับวิลลี่เพื่อนสนิทได้สนทนากันว่า...............


"เห้ย ต้องๆมึงเล่นดนตรีป่าววะ กูว่ากูจะตั้งวงหวะ" วิลลี่เพื่อนสนิทของผมพูดขึ้นมา
"เออกูเรียนกีตาร์อยู่เลยหวะ เล่นขำๆก็ได้" ผมตอบมันไป 
"เออ มึงมีชื่อวงยังวะ" ผมถามมันต่อ 
"กูคิดว่าวง ร๊อคซาลาเปาดีไหมวะ "วิลลี่พูดติดตลก
"ไอ้ห่าเอาดีๆดิ" ผมพูดสวนทันควัน
"งั้น FML เป็นไงวะ" วิลลี่พูดด้วยแววตาเป็นประกาย 
"เหี้ยแล้วมันย่อมาจากไรวะ" ผมถามด้วยความสงสัย 
" For My Life ไงไอ้ห่า" วิลลี่พูดเสียงแข็ง
"เออตามใจมึงละกัน ไงก็ไม่พ้นคาราบาวของมึง" ผมเห็นว่าชื่อมันก็โอเคก็เลยตามใจวิลลี่

<....บทสนทนาอันนี้เป็นจุดเริ่มต้นของความฝันเล็กๆของพวกเรา....>